உண்மையான முருகனும், ஒரு ஹட்ச் சிம்மும்

(எனது கல்லூரி வாழ்வில் நடந்த சம்பவங்களை ஒரு சிறு தொகுப்பாக இணையத்தில் வெளியிடலாம் என எண்ணியுள்ளேன். அதன் முதல் பகுதி இது. இதில் எழுதியிருக்கும் அனைத்தும் உண்மையுமில்லை, அனைத்தும் புனைவுமில்லை. எது உண்மை எது புனைவு என்று நீங்கள் கேட்டால், வாத்தியார் சுஜாதா மொழியில் சொன்னால்,  Well, it depends....)

இந்த சம்பவம் நான் கல்லூரியில் முதலாமாண்டு படிக்கும் பொழுது நடந்தது. (இதற்கு பிறகு அடுத்த வரியை இளம்பெண்கள் படிக்காமல் அதற்கு அடுத்த வரிக்கு சென்று விடவும். மற்றவர்கள் தசாவதாரம் கமல் குரலில் தொடரவும்) இந்த கதையைச் சுருங்க சொல்வதானால் சுமார் 12 ஆண்டுகளாவது பின்னோக்கிப் போக வேண்டி இருக்கும். ஜியோவும் 4ஜியும் கல்லூரிக்குள்ளும் அதன் விடுதிக்குள்ளும் புகாத காலம். ஏர்டெல்லும் ஹட்ச் உம் மோதி விளையாட வேறொருவர் இன்றி தள்ளுபடிகள் மூலம் தம்முள் மோதிக் கொண்ட காலம். அப்போது என்னிடம் கைப்பேசி இல்லை. என்னிடம் மட்டுமில்லை கல்லூரியில் பெரும்பாலானோரிடம் கைப்பேசி கிடையாது. விடுதிக்கு அருகில் ஒரே ஒரு தொலைபேசி சாவடி இருக்கும். அதுவும் எப்பொழுதும் நிரம்பி வழியும்.

இந்நிலையில் தான் ஹட்ச் நிறுவனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் கல்லூரிக்குள்ளேயே கடை விரித்தார்கள். அடையாள அட்டை மட்டும் கொடுத்தால் போதும், 50 ரூபாய்க்கு ஒரு சிம் கிடைக்கும். அதில் 120 ரூபாய் வரை பேசிக் கொள்ளலாம். மேலும் எதேனும் 2 ஹட்ச் எண்களுக்கு எப்போது வேண்டுமானாலும் நிமிடத்திற்கு 10 பைசாவிற்கு பேசிக்கொள்ளலாம். சரி எதற்கும் இருக்கட்டுமே என்று ஒரு சிம் வாங்கிக் கொண்டேன். நண்பன் ஒருவனிடம் கைப்பேசி இருந்தது. அவ்வப்பொழுது அந்த கைப்பேசியில் இந்த ஹட்ச் சிம்மை போட்டு வீட்டிற்கு பேசி விட்டு பின் சிம்மை கழட்டி விடுவேன். ஆனால் இந்த 10 பைசா திட்டத்திற்கு என்ன செய்வது? எனது வீட்டிலும் கைப்பேசி கிடையாது. சோஷலிஸ முறையில் தீவிர நம்பிக்கையுள்ள எனது தந்தை பி.எஸ்.என்.எல் தொலைபேசி தவிர வேறெந்த நிறுவனத்தையும் நம்பாதவர். கடலை போட கன்னியரோ காதலிகளோ இல்லாத காலம். எப்படி தான் அந்த 10 பைசா திட்டத்தை பயன்படுத்த என யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

நாங்கள் படித்தது அரசு கல்லூரி என்றாலும் முதலாமாண்டு மாணவர்களுக்கு ஏகப்பட்ட கட்டுப்பாடுகள். வீட்டில் சொல்வது போல விளக்கு வெச்ச பொறவு ஆரும் விடுதிய விட்டு வெளிய போக முடியாது. கிட்டதட்ட யாரிடமுமே கணிணி கூட கிடையாது. 500 க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்களுக்கு ஒரே ஒரு தொலைக்காட்சி பெட்டி உண்டு. அதையும் சனிக்கிழமை இரவு பக்தி படங்களுக்குப் பிறகு சீண்டுவாரில்லை. அதனால் பொழுது போகாமல் இருக்கும் எங்களுக்காக வராது வந்த மாமணி போல திகழ்ந்தது இந்த ஹட்ச் சிம்.

நண்பர்களின் நண்பர்களுக்கு போன் போட்டு அவர்களை கலாய்க்க ஆரம்பித்தேன். உங்களுக்கு எல்லாம் ஒரு அதிர்ச்சிகரமான செய்தி சொல்லப் போகிறேன். கிராஸ் டாக்கை கண்டுபிடித்தது புரட்சியாளர் அண்ணல் ஆர். ஜே. பாலாஜி அல்ல. அதற்கு முன்பே எங்கள் கல்லூரி விடுதியில் அந்நிகழ்ச்சி நடந்து கொண்டு இருந்தது. இப்படி நண்பர்களின் நண்பர்களை கலாய்க்கும் போது பின்வரும் 4 விதிகளை பின்பற்றினால் எந்த தொல்லையும் இருக்காது

1) சூடு சொரணை அறவே கூடாது. எதிராளி எவ்வளவு கெட்ட வார்த்தைகள் பேசினாலும் கோபப்படக் கூடாது. எதிராளி பேசும் ஒவ்வொரு கெட்ட வார்த்தையும் அவன் கடுப்பாகி விட்டான் என்பதை உணர்த்துகிறது. சொல்லப்போனால் ஒவ்வொரு கெட்ட வார்த்தையும் உங்களுக்கு கிடைக்கும் ஒரு பேட்ஜ் போல.

2) நாம் யார் என்பதை கடைசி வரை சொல்லக் கூடாது. தெரிந்து விட்டால் நமது உயிருக்கு உத்தரவாதம் இல்லை.

3) ஒவ்வொரு முறையும் புதிது புதிதாக கலா ய்க்க வேண்டும். இல்லையென்றால் நமக்கே போரடித்து விடும்.

4) முக்கியமாக சொதப்பி விட்டால் கூச்சமே படமால் போனை வைத்து விட வேண்டும். திருப்பி அந்த எண்ணுக்கு பேசவே கூடாது

இப்படியாக எங்கள் விடுதியில் ஒவ்வொருவரும் யாரையாவது வம்புக்கு இழுத்து பொழுதைப் போக்கிக் கொண்டிருந்தோம். இதில் முக்கியமாக குறிப்பிடக் கூடியவர்களுள் இயந்திரவியல் துறையைச் சேர்ந்த எனது நண்பனும் இருந்தான். பெயர் தமிழ்செல்வன். மங்களகரமான பெயர். ஆனால் அவன் என்னைப் போல சாத்வீகம் இல்லை. எடுத்த எடுப்பிலேயே கெட்ட வார்த்தையில் தான் ஆரம்பிப்பான். ஒரு முறை ஒரு கிராஸ்டாக்கில் விடாமல் தொடர்ந்து 45 நிமிடங்களுக்கு கெட்ட வார்த்தையாக பேசிக் கொண்டிருந்தான். இதில் குறிப்பிடத்தகுந்த விஷயம் ஒரு கெட்ட வார்த்தை கூட மறுபடியும் அவன் பயன்படுத்தவில்லை. தமிழில் அத்தனை கெட்ட வார்த்தைகள் இருப்பது 'கெட்ட வார்த்தை பேசுவோம்' புத்தகம் எழுதிய பெருமாள் முருகனுக்கே தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

ஒரு முறை எனது ஹட்ச் சிம்மில் இருந்த 120 ரூபாயில் 119.20 பைசாவுக்கு பேசி தீர்த்து விட்டேன். மீதி 80 பைசா இருந்தது. ஹட்ச் அல்லாத வேறு ஒரு எண்ணுக்கு பேசினால் நிமிடத்திற்கு 1 ரூபாயாவது ஆகும். அதனால் பேச முடியாது. ஆனாலும் அந்த 80 பைசாவை விட மனமில்லை. ஒற்றைப் புல்லை வைத்து ஆராய்ச்சி செய்யும் செந்தில் போல ஆராய்ச்சி செய்ததில் ஒரு யோசனை தோன்றியது. நண்பனின் நண்பன் ஒருவன் ஹட்ச் சிம் வைத்திருந்தான். அவனுடைய எண்ணிற்கு என்னுடைய சிம் மூலம் 10 பைசா திட்டத்தை செயல்படுத்தி அவனுக்கு அழைத்தேன். அநேகமாக அது நள்ளிரவாக இருக்கும் என எண்ணுகிறேன். நன்றாக தூங்கி கொண்டிருந்தான் போல.

"ஹலோ ராஜ்குமாரா?"

"ஆமா, நீங்க யாரு, இந்த நேரத்துல போன் பண்ணிருக்கீங்க"

"நான் யாருங்கறது முக்கியம் இல்லை, ஆனா நான் சொல்லப் போற விஷயம் தான் ரொம்ப முக்கியம்."

"......."

"எங்க காலேஜ் பக்கத்துல ஹட்ச் சிம் கடை போட்டாங்க, 50 ரூபாய்க்கு சிம் வாங்குனா 120 ரூ வா டாக்டைமா, அதனால ஒரு சிம் வாங்கினேன்."

"இதெல்லாம் ஏன் என்கிட்ட சொல்லறீங்க?"

"இருப்பா, முழுசா கேளு. 120 ரூவால 119 ரூவாய் 20 காசுக்கு நான் பேசி தீர்த்துட்டேன். இன்னும் 80 காசு தான் இருக்கு. ஆனா ஒரு கால் பண்ணணும்னா குறைஞ்சது 1 ரூவாயாவது வேணும். ஆனா வேற ஒரு ஹட்ச் சிம்முக்கு 10 பைசா ஸ்கீம ஆக்டிவேட் பண்ணா 8 நிமிஷம் பேசலாம். அதனால தான் உன் நம்பருக்கு ஆக்டிவேட் பண்ணிட்டேன். அதனால நீ என்கூட ஒரு 8 நிமிஷம் பேசிட்டு இரு."

"அடிங்..... நாயே, யாருடா நீ, என்ன கலாய்க்கிறியா?" (1 பேட்ஜ் சம்பாதித்தாயிற்று)

"மிஸ்டர் ராஜ்குமார் நான் எவ்வளோ டீசண்டா உங்க கிட்ட பேசிட்டு இருக்கேன். நீங்க என்னடானா இப்படி பேசறீங்க. இங்க பாருங்க நமக்கு இன்னும் 5 நிமிஷம் தான் இருக்கு. அதுக்கு அப்புறம் நான் இந்த சிம்மை தூக்கி போட்டிருவேன். ஏன்னா பாருங்க ரீசார்ஜ் பண்றதுக்கு பதிலா புது சிம் வாங்கினா 50 ரூவாய்க்கு 120 ரூவா டாக்டைம் கிடைக்குது."

"டேய் எந்த .....டா நீ?" (மற்றுமொரு பேட்ஜ்)

"மிஸ்டர் ராஜ்குமார் நமக்கு இன்னும் 4 நிமிஷம் தான் இருக்கு, அதுல நாம் இப்படி சண்டை போட்டுக்கணுமா? உலகம் ரொம்ப பெரிசு ராஜ்குமார், வாங்க எதாவது சந்தோஷமா பேசலாம்."

"டேய் எவனோ என் பிரெண்டுனு தெரியுது, எவன்னு சொல்லுங்கடா, ஒண்ணும் பண்ண மாட்டேன், மிட்நைட்ல இப்படி கால் பண்ணி சாவடிக்காதீங்கடா."

"என்ன பண்றது ராஜ்குமார், காலம் அப்படி கெட்டு கிடக்குது. இந்த மாதிரிலாம் சிம் கொடுத்தா என்ன பண்றது நீங்களெ சொல்லுங்க."

"டேய் பிளீஸ்டா, முடியல மொக்க போடாதீங்க"

"முடி இல்லைனா மொட்டை தான போட முடியும், எப்படி மொக்க போட முடியும்?"

"......"

"இதோ கடைசி நிமிஷத்துக்கு வந்துட்டோம் ராஜ்குமார். வேற ஏதாவது சொல்ல விரும்பறீங்களா?"

"டேய் யார்டா நீ? உண்மைய சொல்லு. குமார் தான?"

"ஒகே ராஜ்குமார், உங்க கூட பேசினது ஒரு நல்ல அனுபவமா இருந்துச்சு, என்னோட கடைசி 80 பைசாவ நல்லபடியா உபயோகிச்சேனு ஒரு மனதிருப்தி இருக்கு. திருப்பி இந்த நம்பருக்கெல்லாம் டிரை பண்ணாதீங்க, ஏன்னா நாளைக்கு நான் வேற சிம் வாங்கிடுவேன். 50 ரூவா சிம், 120 ரூவா டாக்டைம். பை பை!"

அறையில் இருந்த எல்லோரும் விழுந்து விழுந்து சிரித்தோம். ராஜ்குமாரின் நண்பன், அதாவது அவனது எண்ணை எனக்கு கொடுத்த எனது நண்பன் என்னிடம், டேய் அவன் ரொம்ப பாவம்டா, அவன் கெட்ட வார்த்தை பேசி நானே பார்த்ததில்லைடா என்றான். இதெல்லாம் என்ன பெருமையா, நம்மளோட கடமை.

அதன் பிறகு எனது நண்பன் அடுத்த முறை ஊருக்கு செல்லும் போது ராஜ்குமார் அவனிடம் சோகம் கலந்த கோபத்தோடு,

"எந்த நாய்னே தெரிலடா, ஒரு நாள் நைட்டு போன் போட்டு கலாய்ச்சுவிட்டான். ஒரு ஹட்ச் சிம்முக்கு 2 நம்பரோட தான் 10 பைசா ஸ்கீம் போட முடியும், ஏற்கனவே அம்மா நம்பருக்கு போட்டிருந்தேன், இன்னொன்னு என் ஆள் நம்பருக்கு போடறதுக்குள்ள இவன் குறுக்க புகுந்திட்டான். அதானால இப்போ என் நம்பரையே மாத்திட்டேன். இவன் மட்டும் என் கைல கிடைக்கட்டும்..."

"சரி விடு மச்சி. உன் புது நம்பர் சொல்லு, நோட் பண்ணிக்கறேன்"

"9841....."

"என்ன மச்சி பி.எஸ்.என்.எல் நம்பரா?"

"ஆமாடா, பி.எஸ்.என்.எல் தான் எந்த காலேஜ் பையனும் வெச்சிருக்க மாட்டான். அதான்."

"சரிடா."

அதன்பிறகு எனது நண்பன் விடுதிக்கு வந்தவுடன் முதல் வேலையாக என்னிடம் ராஜ்குமாரின் புது எண்ணைக் கொடுத்தான். நானும் வேறொரு ஹட்ச் சிம் வாங்கி அவனை கலாய்க்க ஆரம்பித்துவிடேன். முதலில் கோ பமாக பேசியவன், நாளாக நாளாக கெஞ்ச ஆரம்பித்து விட்டான். அதன் உச்சகட்டமாக ஒரு நாள் அவனாகவே போன் செய்து பேச ஆரம்பித்தான். நானும் அவனை கலாய்த்துக் கொண்டே இருந்தேன்.

"டேய் இங்க பாரு உன்னை எதுவும் பண்ண மாட்டேன். யாரோ நீ என் பிரெண்டு தான். உன் பேரு மட்டும் சொல்லு."

"பேருல என்ன இருக்கு ராஜ்குமார். எல்லாம் நாம பண்ற செயல்ல தான இருக்கு,"

"டேய் மொக்க போடாதடா. இங்க பாரு எனக்கு ஒரு காலுக்கு ஒரு ருவா."

"அப்போ உன் ரெண்டு காலுக்கும் மொத்த மதிப்பே 2 ரூவாதானா, ஹே ஹே ஹே"

"டேய் எரிச்சல கிளப்பாத, உன்கூட 45 நிமிஷம் பேசி 45 ரூவா செலவழிச்சிருக்கேன். பேரு மட்டுமாவது சொல்லுடா"

"உனக்கு என்ன, என் பேர் தானா வேணும், முருகன்னு வெச்சுக்கோ."

"டேய் உண்மையான பேர் சொல்லுடா"

"உண்மையான முருகன்னு வெச்சுக்கோ, ஹா ஹா ஹா"

டக்!

அதன் பிறகு அவன் பேசவே இல்லை. ஹட்ச் சிம் தள்ளுபடியும் முடிந்து விட்டது. முதலாம் ஆண்டும் முடிந்தது. இரண்டாம் ஆண்டில் எப்போது வேண்டுமானாலும் வெளியில் சென்று வர சுதந்திரம் இருந்ததால், அதன் பிறகு இந்த போன் விளையாட்டுகளில் ஈடுபடவில்லை.

ஒரு நாள் எனது நண்பன் தலைதெறிக்க எனது அறைக்கு ஓடி வந்தான்.

"டேய் சீக்கிரமா உன் கடைசி ஆச என்னனு சொல்லு!"

"எதுக்குடா?"

"நம்ம ராஜ்குமார் இருக்கான்ல,"

"எந்த ராஜ்குமார்?"

"அதான ஒருத்தன் ரெண்டு பேர கலாய்ச்சா ஞாபகம் இருக்கும். ஊருல இருக்கற எல்லார் கிட்டயும் ஒரண்டை இழுத்தா எப்படி ஞாபகம் இருக்கும், அதாண்டா, என் பிரெண்டு, நான் கூட நம்பர் வாங்கி கொடுத்தேன்ல, ஹட்ச் சிம், அந்த 80 பைசா, அப்புறம் அந்த உண்மையான முருகன்... அவன்"

"ஆமா ஆமா, அவனுக்கு என்ன இப்போ?"

"அவன் இப்போ டிரான்ஸ்பர் வாங்கி நம்ம காலேஜுக்கே வந்துட்டான். அதுவும் நம்ம டிபார்மெண்ட். நீ செத்த, ஹே ஹே ஹே"

எனக்கு ஒரு நிமிடம் திடுக்கென்றது. (அரசு கல்லூரிகளுக்குள் முதலாமாண்டு முடிந்தவுடன் இரண்டாம் ஆண்டில் மாணவர்களும் மாற்றல் வாங்கி வரலாம்)

"சொல்றா உன் கடைசி ஆச என்ன, எப்படியும் நீ இன்னைக்கு சாகப் போற."

இந்த இடத்தில் என்னைப் பற்றி சொல்லியே ஆக வேண்டும். வாய் இருக்கும் அளவுக்கு எனக்கு உடம்பு கிடையாது. மிகவும் ஒல்லியாக இருப்பேன். வகுப்பில் கூட என் பட்ட பெயர் கொசு. அறையில் ஆல் அவுட் வாங்கி வைத்தால் கண்டிப்பாக இவனைக் கொன்று விட்டு இவன் தொல்லையில் இருந்து தப்பி விடலாம் என மிகத் தீவிரமாக நம்பிக் கொண்டிருந்த நண்பன் ஒருவனைத் தெரியும் எனக்கு. உடம்புக்கேற்ற வாய் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் விதி வலியது.

மேலும் என்னைப் போல பொது வாழ்க்கையில் இருப்பவர்களுக்கு இதெல்லாம் சகஜம் என்பதால் அவன் என்னைக் கண்டறிவதற்கு முன்னால் நானே அவனிடம் நேரடியாக சென்று பேசலாம் என முடிவெடுத்தேன்.

"இப்போ எங்கடா இருக்கன் அவன்?"

"மெஸ்ல சாப்பிட்டுட்டு இருக்காண்டா, ஏன், போய் கால்ல விழப் போறியா?"

நான் மிகுந்த மன தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு மெஸ் பக்கம் சென்றேன். தனியாக உட்கார்ந்து ஒருவன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவன் தான் ராஜ்குமாராக இருக்க வேண்டும். தூரத்தில் இருந்தேன் அவனை நோட்டம் விட்டேன். சாதரணமாகத் தான் இருந்தான். என்னை விட பலசாலி தான். என்னை ஒப்பிடும் போது எல்லோருமே பலசாலி தான். ஆனால் தப்பி ஓடி விடக் கூடிய அளவுள்ள பலசாலி என்பது மனதுக்கு சற்று ஆறுதல் தந்தது.

"ராஜ்குமாரா?"

"ஆமா!" (குரலில் லேசான பதற்றம் தெரிந்தது. ஏனென்றால் நேரடியாக இரண்டாம் ஆண்டில் வருவதால் அவ்வளவாக நண்பர்கள் இருக்க மாட்டார்கள். மேலும் யார் சீனியர், யார் நம் வகுப்பு என்பதிலும் குழப்பம் இருக்கும்)

"என்ன தெரியலையா?"

"சாரி, தெரியல, நீங்க யாரு?"

"நான் தாம்பா உண்மையான முருகன்!"

ஓரிரு நொடிகள் அவன் கண்களில் கொலை வெறி தெரிந்ததை கவனித்து விட்டேன். ஷெர்லாக் திரைப்படத்தில் வில்லனை அடிக்கும் முன்பு, அவனை எவ்வாறெல்லாம் அடிக்கலாம் என்று ஷெர்லாக் ஒரு முறை மனதில் ஒத்திகை நடத்துவதுண்டு. அது போ ல ஏதேனும் ஒத்திகையை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறானோ என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன். நல்ல வேளையாக அவன் கண்களில் இருந்த கொலை வெறி மறைந்து குழப்பம் பரவியது. புதிய கல்லூரி, புதிய இடம், எதற்கு பிரச்சனை என்று எண்ணக்கூடிய என்னைப் போன்று ஒரு அப்பாவி என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் அதன் பிறகு அவன் என்னிடம் பேசியதே இல்லை. நானும் அவனிடம் பேசியதே இல்லை. சண்டை என்றெல்லாம் இல்லை. இருவருக்குமே பேச தேவை இருக்கவில்லை. கல்லூரியில் உங்களோடு படித்த எல்லோரிடமுமா நீங்கள் பேசியிருப்பீர்கள், அதே போலத் தான் :)

இணைய போராளி (Internet Rebel) ஆவது எப்படி ?

இணைய போராளி ஆவது எப்படி ?

இணைய போராளி ஆவதற்கு முன்னால், இணைய போராளியின் விளக்கத்தை தெரிந்து கொள்வோம். இணைய போராளி என்பவன்(ள்) எல்லா விஷயத்திற்கும் கருத்து சொல்பவராகவும், கலாச்சாராத்தைக் காப்பவராகவும், கிரிக்கெட் மேட்சில் மட்டும் மிக தீவிர தேசியவாதியாகவும் (கவனிக்க ஐ.பி.எல் அல்ல), அவ்வப்பொழுது திராவிடனாகவும், அவ்வப்பொழுது பச்சை தமிழனாகவும் மாறக்கூடியவராகவும் இருக்க வேண்டும். வாங்கும் சம்பளத்தில் அரசாங்கத்தை ஏமாற்றி வீட்டு வாடகையை ஏற்றி போடுபவராகவும், மெடிக்கல் பில் கொடுப்பவராகவும், தான் மட்டும், பஸ்ஸில் வாங்கிய டிக்கட்டை பஸ்ஸின் உள்ளேயோ அல்லது ரோட்டிலோ வீசி எறிந்து விட்டு, ஸ்வச் பாரத் திட்டத்தை கிழித்து தொங்க விடுபவராகவும் இருக்க வேண்டும். இன்னும் பல "வேண்டும்"கள் இருக்கின்றன. எனவே அனைவரும் நினைப்பது போல் அவ்வளவு சாதாரணமாக ஒரு இணைய போராளி ஆகி விட முடியாது. இதற்கு தேவை குருட்டுத்தனமான முட்டாள்தனமும் முரட்டுத்தனமான புத்திசாலித்தனமும். ஆனாலும் பின்வரும் செய்முறையை தொடர்ந்து 3 மாதங்கள் பின்பற்றினால் நீங்களும் ஆகலாம் இணைய போராளி.

தேவையான பொருட்கள் :

1) பிட் வீடியோ டவுன்லோட் செய்யும் அளவிற்கு இண்டெர்நெட் வசதி
2) ஒரு பேஸ்புக் கணக்கு
3) ஒரு வாட்ஸாப் கணக்கு
4) ஒரு ட்விட்டர் கணக்கு

முதலில் அரசியல் :

இணைய போராளிக்கு கிஞ்சித்தும் அரசியல் ஞானம் இருக்க கூடாது. அரசியல் ஒரு சாக்கடைபா என்ற பொதுவான எண்ணம் இருக்க வேண்டும். தப்பி தவறியும் ஓட்டு போடக் கூடாது. தேர்தல் அன்னைக்கு மேனேஜர் லீவு தரலபா என்று சமாளிக்க வேண்டும். ஊரே சேர்ந்து ஏதாவது அரசியல்வாதியை இணையத்தில் திட்டிக் கொண்டிருக்கும் போது கூட்டத்தோடு கோவிந்தாவாக நாமும் திட்ட வேண்டும். மோடி வெளிநாடு போனாலும் திட்ட வேண்டும், மன்மோகன் சிங் போகவில்லை என்றாலும் திட்ட வேண்டும். நமக்கு விளைவுகளா முக்கியம் ? புரட்சி தான் முக்கியம்.

இலவசம் தரும் அரசாங்கத்தை சரமாரியாக பேஸ்புக்கிலும், டிவிட்டரிலும் திட்ட வேண்டும். ஆனால் நமது வீட்டில் அரசாங்கம் தரும் அனைத்து இலவச பொருட்களும் இருக்க வேண்டும். யாராவது கேட்டால், நம்ம பணம் தானேபா என்று வியாக்கியானம் பேச போராளிகள் மறக்க கூடாது. சில பல ஒன் லைன் ஜோக்குகள் அரசியல்வாதிகளை வைத்து வைத்து எழுதி கூட்டம் சேர்க்க மறக்க கூடாது.

அடுத்ததாக சினிமா :

பேஸ்புக்கில் அஜித்- விஜய் வெறியர்கள் போன்ற‌ ஏதாவது ஒரு குழுவில் மெம்பராக இருத்தல் அவசியம். லைக் ஃபார் அஜித் கமெண்ட் ஃபார் விஜய் போன்ற நாட்டுக்கு தேவையான போஸ்ட்களில், கமெண்ட் அல்லது லைக் போடும் பூரா பயலுகளும் நாமாக இருத்தல் அவசியம். எந்த சினிமா வந்தாலும் விமர்சனம் எழுத வேண்டும். படம் பார்த்தாலும் சரி பார்க்காவிட்டலும் சரி. முக்கியமான விஷயம், படத்தை பற்றி டெக்னிக்கலாகவோ அல்லது வேறு ஏதும் தளங்களிலோ அலசுதல் நம்மைப் போன்ற போராளிகளுக்கு அழகல்ல. நமக்கு பிடிக்காத நடிகர் படம் என்றால் "காட்டு மொக்கை ஜீ" என்றும் பிடித்த நடிகர் படம் என்றால் "தா... செம மாஸ், இப்போ வாங்கடா" என்று விமர்சனம் போட்டு போய்க்கிட்டே இருக்க வேண்டும்.

கூட்டம் சேர்க்க இன்னொரு முக்கியமான விஷயம், நம்மைப் போன்ற சக போராளிகளின் போஸ்ட்களில் லைக் போட்டு அவர்களுக்கு சொறிந்து விடுதல் அவசியம். முற்பகல் செய்யின் பிற்பகல் விளையும்

அப்புறம் இலக்கியம் :

இது ஒவ்வொரு இணைய போராளிக்கும் முக்கியமான கட்டம். இங்கு தான் நாம் அனவரும் ஒரு இண்டெலெக்சுவல் என்பதை ஊருக்கு அறிவிக்கும் நேரம். எந்த புத்தக கண்காட்சி வந்தாலும், அங்கு நிற்கும் முதல் ஆள் நாமாகத்தான் இருக்க வேண்டும். புத்தகம் வாங்குவது போல 4-5 செல்பி எடுத்து போட்டு லைக்குகள் அள்ள வேண்டும். இணைய போராளிக்கு முக்கியமான பண்பே எந்த புத்தகத்தையும் படிக்காமல் இருப்பது தான், அதுல தான் மச்சி கெத்து. நாங்கள்லாம் ஸ்கூல்  புஸ்தகத்தையே படிக்காதவங்க என்று காலர் தூக்கி விட்டு ஆதித்யா டிவி பார்க்க சென்று விட வேண்டும். மேலும் எந்த இலக்கியவாதி காலம் ஆனாலும், அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்தும் முதல் ஆளாகவும் நாம் தான் இருக்க வேண்டும். சில அட்வான்ஸ்ட் இணைய போராளிகள், உயிரோடு இருக்கும் சில இலக்கியாவாதிகளுக்கு அஞ்சலி எழுதி வைத்து இருப்பாதாக கேள்வி. கவனிக்க.

இந்தியா :

இதில் 2 வகையான இணைய போராளிகள் உண்டு. 2 ஐயும் பார்த்து விட்டு எந்த குழுவில் சேர்வது என்று முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள்.

குரூப் 1 - ரட்சகன் குரூப் :

இந்தியா மீது வெறித்தனமான பற்று ஆன்லைனில் மட்டும் இருக்க வேண்டும். உலகத்தில் எந்த மூலையில் எவன் எதை கண்டு பிடித்தாலும், கி.மு 4000 லேயே இந்தியாக்காரன் இதை கண்டு பிடித்து விட்டான் என மகாபாரதம் மேற்கோள் காட்ட வேண்டும். நேதாஜி, பகத் சிங் என்று எவர் பிறந்த நாள் வந்தாலும் ( அது உண்மையான பிறந்த நாளாக இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை, எவனோ ஒரு சக போராளி ஆரம்பித்து வைப்பான் இன்று இவர் பிறந்த நாள் என்று), ரத்தம் தெறிக்கும் அளவுக்கு ஸ்ட்டேடஸ் இருக்க வேண்டும். முக்கியமாக காந்தியை கிழித்து தொங்க விட வேண்டும். அப்போ தான் மச்சி திரும்பி பார்ப்பாங்க. அதற்கு காந்தி சுயசரிதையோ அல்லது இந்திய வரலாறோ படிக்க‌ வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

குரூப் 2 - என்னத்த கண்ணையா குரூப் :

எப்போதும் இந்தியா மீது ஒரு வெறுப்பு இருந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும். தமிழ் நாடு தனி ஆனால் தான் உருப்படுவோம் என்று சில பல மேற்கோள்கள் காட்ட வேண்டும் , என்னது புது நாட்டிற்கு ஏற்றுமதி இறக்குமதி, பொருளாதாரம், பாதுகாப்பு இவற்றுக்கான தீர்வா ? போராளிகளான நமக்கு புரட்சி தான் முக்கியம். தனித்தமிழ்நாடு தான் அதற்கு தீர்வு. அப்புறம், பேசாம வெள்ளைக்காரனே நம்மை ஆண்டிருக்கலாம் என சுதந்திர தினம் அல்லது குடியரசு தினம் அன்று ஸ்டேட்டஸ் போட வேண்டும். சர்ச்சையை கிளப்புனாதான் பாஸ் பிரபலம் ஆவோம்.

தமில் சாரி தமிழ் :

தமிழ் மீது வெறி இருக்க வேண்டும். பைசா நகர் கோபுரத்தையும் பெரிய கோவிலையும் கம்பேர் பண்ணி பாத்தியாடா எங்க கெத்து அப்படினு ஸ்ட்டேட்டஸ் போடனும். ரட்சகன் குரூப் போல எவன் எதை கண்டுபிடித்தாலும் அதற்கு தமிழன் தான் முன்னோடி என்று எவன் மெசேஜ் பார்வார்டு பண்ணாலும், அதை அப்படியே ஒரு நொடி கூட சிந்திக்காமல் 10-15 குரூப்பிற்கு பார்வார்டு பண்ண வேண்டும். முக்கியமான விஷயம், மனித இனத்திலேயே, தமிழர் இனம் தான் அறிவார்ந்த இனம் என்கிற திமிர் நமக்கு எப்போதும் இருந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

தமிழை யாரும் காப்பாத்த மாட்டேங்கிறாங்க மச்சி என்று சொல்லிக்கொண்டே ஹாரிபாட்டர் இந்த சாப்டரில் என்ன சொல்றார் என கேட்க வேண்டும். முக்கியமாக தமிழர் புத்தாண்டு அன்று தமிழ் வெறி அளவுக்கு அதிகமாக பொங்கி வழிய வேண்டும். டைனோஸர அழிச்சதே தமிழ் இனம் தான்டா என கூச்சப்படாமல் அளந்து விட வேண்டும். அதற்கு ரெபரன்ஸாக புறநானூற்றில் உள்ள பாடலை காண்பிக்க வேண்டும். அரசாங்க பள்ளியில் ஆங்கில மீடியம் வந்தால் எதிர்க்க வேண்டும், ஆனால் நமது பையனை இண்டர்னேஷனல் ஸ்கூலில் சேர்க்க மறக்க கூடாது. நமக்கு புரட்சி தான் முக்கியம் மச்சி.

சமூகம் :
சமீபத்தில் இங்கிலாந்தில் எடுக்கப்பட்ட ஒரு சர்வேயில், இணைய போராளிகளுக்கு தான் சமூகம் சார்ந்த அக்கறை அதிகமாக உள்ளதாக கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. என்னது, இந்த நியூஸ்க்கு சோர்ஸ் வேணுமா ? பாஸ், இணையத்துல சோர்ஸ் கேட்குறவன் இணைய போராளியா இருக்க முடியாது. வந்த நியூஸை பார்வேர்ட் பண்ணிக்கிட்டு போய்கிட்டே இருக்கணும்.

டாஸ்மாக் பத்தி தமிழ் ஹிந்து எழுதியதை விட பக்கம் பக்கமாக நாம் எழுத வேண்டும். ஆனால் நண்பன் பிறந்த நாள், பிரேக் அப் என்று எது வந்தாலும் டாஸ்மாக்கில் தான் கழிக்க வேண்டும். குடிச்சா தான் மச்சி இப்போலாம் கெத்து.

சமூகத்தின் மீதான உச்சபட்ச கருணை நமக்கு தான் இருக்க வேண்டும். எனவே பேஸ்புக்கிலும், டிவிட்டரிலும், இந்த குழந்தையின் போட்டோவை ஷேர் செய்தால் பேஸ்புக் ஒரு டாலர் கொடுக்கும் என்று இருக்கும் எல்லா போட்டோவையும் ஷேர் செய்ய வேண்டும். சேகுவேரா சொன்னது போல அன்பின் மீது கட்டமைக்கப்படுவது தான் புரட்சி.

விவசாயிகளுக்கு, மீனவர்களுக்கு என அந்தந்த சீசனில் எந்த செய்தி வருகிறதோ அதற்கு சப்போர்ட் பண்ணுவது முக்கியம். ஆனால் நாம் மட்டும் எப்படியவாது ஒரு லோன் போட்டு ஒரு அபார்ட்மெண்ட் வாங்கி விட வேண்டும்.

கலாச்சாரம் :

கமல் போல கலாச்சாரம் காப்பது இன்றைய இணைய போராளியின் இன்றியமையாத கடமை. தமிழ் கலாச்சாரம் தான்டா என் உயிரு மத்தெதெல்லாம் என் ம..  என ஸ்டேட்டஸ் போட வேண்டும். ('ம' எழுத்துக்கு பிறகு கடைசியில் இருக்கும் அந்த 2 புள்ளிகளை மறவாதீர். ஏனென்றால் நம்மைப் போன்ற போராளிகள் ஆன்லைனில் மட்டும் கெட்ட வார்த்தை பேசக்கூடாது ). இப்படி பேசிக்கொண்டே டீச்சர் வீடியோ, போட்டோ, கௌரி வீடியோ போன்றவகளை ஷேர் செய்தல் அவசியம். யாம் பெற்ற இன்பம்.....அந்த போட்டோவில், வீடியோவில் இருக்கும் பெண்களை பற்றியெல்லாம் கவலைப்பட தேவையில்லை. சோர்ஸ் பார்க்காமல் ஷேர் பண்ணுபவன் தான் இணையப் போராளி.

பெண்ணியம் :

பெண்களுக்கான சுதந்திரத்திற்காக நாம் ஒவ்வொருவரும் ஆன்லைன் காந்திகளாக மாறுவது காலத்தின் கட்டாயம். ஆனால் நமக்கு, வீட்டில் பார்க்கும் அடக்க ஒடுக்கமான ஒரு 40-50 பவுன் நகை போட்டு வரக்கூடிய பெண் தான் வேண்டும். ஏனென்றால் வெளியில் ஊர் சுற்றும் பெண்கள், அல்லது காதலில் தோல்வி அடைந்த பெண்களெல்லாம் நம்மைப் பொறுத்த வரை தேவி..யா மச்சி. தாலிக்கு எதிராக குரல் கொடுக்க வேண்டும், ஆனால் நமது மனைவி கண்டிப்பாக அணிய வேண்டும். ஏனென்றால் அதில் தானே நமது உயிர் அடங்கி இருக்கிறது, நாம் இல்லாவிட்டால், இந்த புரட்சியை யார் வழிநடத்த ? அதற்காகவேனும் நமது மனைவி தாலி அணிய வேண்டும். அதற்கு மேலும் யாராவது கேள்வி கேட்டால், இருக்கவே இருக்கிறது அறிவியல். அறிவியல் ரீதியாக பெண்களுக்கு தாலி அணிவது நல்லது என டெக்ஸாஸ் மாகாணத்தில் நடந்த ஆராய்ச்சியில் நிரூபிக்கப்பட்டுளதை வெளிக்கொணருங்கள்.

அப்பாடா over... தொழில்நுட்பம், உலக அரசியல், கம்யூனிசம் என முக்கியமான டாபிக்குகளை விட்டு விட்டேன். ஆனால் மேற்சொன்ன டெம்ப்ளேட்டுகளை வைத்து இதை உங்கள் யூகத்திற்கு விட்டு விடுகிறேன். மேலும் ஒரு முறை அழுத்தி கூறுகிறேன், சோர்ஸ் பார்க்காமல் ஷேர் பண்ணுபவன் தான் இணைய போராளி. விளைவுகளை விட புரட்சி தான் முக்கியம் என நினைப்பவன் தான் இணைய போராளி. நம்மைப் பற்றி பாராதியாரே பாடி இருக்கிறார். தேடி சோறு நிதம் தின்று என்று பாடல் வருகிறது அல்லவா, அதில் வரும் வேடிக்கை மனிதர்கள் சாட்சாத் நாமே தான். பாரதியாரே பாடிய புரட்சி போராளிகள் நாம் என காலரை தூக்கி விட்டுக் கொள்ளுங்கள்.

இணைய போராளிகள் என்பதில் பெருமிதம் கொள்வோம் !
இணைந்தே இன்னும் பல சாதனைகள் புரிவோம் !

அன்பின் அலகு

இன்றோடு அப்பா எங்களை விட்டுப் பிரிந்து 3 மாதங்கள் ஓடி விட்டன. அம்மா இறக்கும் வரை அப்பா நன்றாக தான் இருந்தார். அதன் பின்பு மிகவும் தளர்ந்து விட்டார். வயதும் காரணமாய் இருக்கலாம். 72 வயதில் துணையை இழப்பது கடினம் தான். அம்மா இறக்கும் வரை, தன் அறையிலேயே எப்போதும் ஒரு நீல நிற ட்ரங் பெட்டி வைத்திருப்பாள். அதில் என்ன இருக்கிறது என்று இதுவரை எங்களுக்கு தெரிந்ததில்லை. அம்மாவிற்கு பிறகு அப்பா அந்த பெட்டியை தன்னோடு வைத்துக் கொண்டார். அப்பாவின் நினைவுகளைத் தவிர மற்ற எல்லாவற்றையும் விற்கவோ அல்லது குப்பையில் போட அப்புறப்படுத்தலாம் என முடிவு செய்யப்பட்டது. அப்போது தான் கண்ணில் பட்டது அந்த நீல நிற ட்ரங் பெட்டி. உள்ளே சில கடிதங்கள் மட்டும் இருந்தன. ஒன்றை எடுத்து வாசிக்க ஆரம்பித்தேன். அப்பா, அம்மாவிற்கு எப்போதோ எழுதியது.

கண்ணம்மா,

இன்றோடு உன்னைப் பிரிந்து 3 வாரங்கள் ஆகிவிட்டன. ஒளியின் வேகத்தில் சென்றால் காலம் நின்று விடும் என்கிறது அறிவியல். ஒளியின் வேகத்தில் செல்லும் உன் நினைவுகளாலோ என்னவோ, இந்த 3 வார காலம், எனக்கு பல யுகங்கள் கடந்தது போல் உள்ளது.

என்னை நீ வழியனுப்ப வந்த நாள் இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. அப்பா, அம்மா, அண்ணன், மதினி, பெரியப்பா என் ஒவ்வொருவரிடமும் விடைபெற்று வந்தால் மிட்டாய்க்காக ஏங்கி நிற்கும் குழந்தை போல வரிசையின் கடைசியில் எனக்கு பிடித்த ஆடையில் நீ. அவ்வளவு தான், தாயைக் கண்ட குழந்தை போல சிலிர்த்துக் கொண்டது மனது. நிலவில்லா தெளிந்த இரவில் ஒளி உமிழும் ஒற்றை நட்சத்திரம் போல உன் நெற்றிப் பொட்டு. பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம் போல இருந்தது. இமைகளுக்குள் கண்ணீரை விடுத்து உன்னை கண்ட கணத்தினை பதிவு செய்து கொண்டேன். அன்பினைக் காட்டும் கருவி இல்லை என உலகம் ஏமாந்து கொண்டிருக்கிறது. உன் விழியோரத்தில் வழிந்த இரு சொட்டு கண்ணீரை அவர்கள் கண்டதில்லை போலும்.

நாம் இருவரும் முதன் முதலில் வெளியே சென்றது நினைவு இருக்கிறதா ? மிகச்சாதாரணமாக முடிந்திருக்க வேண்டிய ஞாயிறு அது. உன்னால் நினைவு பெட்டகத்தில் தனி இடம் பிடித்துக் கொண்டது. சுற்றி இருக்கும் உலகமெல்லாம் மிக வேகமாக ஓடிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது, நீயும் நானும் உறைந்து போன தருணங்களில் உட்கார்ந்து பேசிக் கொண்டது போல இருந்தது. தனியாக சாப்பிட்டால் வயிறு மட்டும் நிறையும். உன்னுடன் சேர்ந்து சாப்பிடும் போதெல்லாம் மனதும் சேர்ந்து நிறைகிறது. ஒரு சொட்டு அமிர்தம் கலந்தாலும் ஒட்டு மொத்த உணவும் அமிர்தம் ஆகி விடுமாம். அது போல மிகசாதாரண தருணங்களைக் கூட அசாதாரண தருணங்களாக மாற்றி விடுகிறது உன்னுடன் அருந்தும் தேநீரும் உன் வெட்கம் கலந்த புன்னகையும். உன்னோடு குடிக்கும் போது மட்டுமே தேநீர் குடிப்பது அனுபவமாகி விடுகிறது. தேநீரா இல்லை தேன் நீரா என குழம்பி விடுகிறது மனம். கடற்கரை ஓரத்தில் குடித்த தேநீர், பெருமழைக்காலம் ஒன்றில் வீட்டு முற்றத்தில் நீயும் நானும் அருந்திய தேநீர், யதேச்சையாக சாலை ஓரத்தில் சந்தித்த பொழுது அருந்திய தேநீர்.. இன்னும் இன்னும்…. உலகில் உள்ள எல்லா வகை தேநீரையும் ருசி பார்க்கவாது நாம் அடிக்கடி சந்திக்க வேண்டும்.

அன்பை செலவழித்து நீ எனக்கு கொடுத்திருக்கும் பிறந்த நாள் பரிசு எல்லாம் என்னைச் சுற்றிக் கிடக்க, கண நேரம் ஊமை ஆனது போல் உணர்வு. அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாழ். நிஜம் தான்? ஒற்றைப் படகில், வானம் பருகி கிடக்கும் கடலின் நடுவில் இருப்பதைப் போல உன் அன்பெனும் கடலின் நடுவில் நான். திரும்பி வர மனமில்லை. வரவும் தேவையில்லை. இங்கே தொலைவது தான் சுகம். எனக்கு எழுதும் பேனாவில் மை ஊற்றி நீ எழுதுவதில்லை. அன்பு ஊற்றி தானே எழுதுகிறாய்? நீ பரிசாக எனக்கு கொடுத்த பொருள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு அட்சய பாத்திரம். அள்ள அள்ளக் குறையாமல் உன் அன்பை பெற்றுக் கொண்டே இருக்கிறேன். காலடியில் இருக்கும் மணலைத் தவிர மற்ற எல்லாவற்றையும் அள்ளிச் செல்லும் அலைகள் போல, காலம் என்னிடமிருந்து எல்லா நினைவுகளை எடுத்துச் சென்றாலும் உன் அன்பின் நினைவலைகள் எப்போதும் என் மனதின் அடியில் பத்திரமாக இருக்கும்.

கண்ணம்மாவைப் பற்றி கவிதைகள் எழுதலாம். கண்ணம்மாவே கவிதைகள் எழுதினால், அதுவும் எனக்காக… அதை விட இன்பம் வேறேதும் இல்லை. பாத்திரத்தின் குளிர்ச்சியை வெளியில் காட்டும் நீர்த்திவலைகள் போல, உன் அன்பை உன் எழுத்துக்கள் வெளிப்படுத்திக் கொண்டே தான் இருக்கிறது. உன் கடிதங்களையும் கவிதைகளையும் வாசிக்கும் பொழுதெல்லாம், நிகழ்காலத்தில் துளையிட்டு, உன் நினைவுகள் இருக்கும் கடந்தகாலமும், உனக்கான என் கனவுகள் இருக்கும் எதிர்காலமும் சந்திக்கும் வெளியில் மிதப்பது போன்ற உணர்வு. தொடர்ந்து எழுது நமக்காக. ‘கண்ணம்மா பாரதி’ என்று உன் கனவுகள் அனைத்தையும் சுருக்கி கையெழுத்தென இரண்டு பெயர்களில் அடைத்து விட்டாய். கனவுகளின் கதிர்வீச்சில் மீளமுடியாமல் சொக்கிக் கிடக்கிறேன் நான்.

அன்பை அளக்க அலகுகள் இல்லை. ஆனால் அதன் வீரியத்தை உணர்த்த கடிதங்கள் போதுமான‌தாய் இருக்கிறது. இந்த கடிதமும் அப்படித்தான். என் கண்ணம்மாவுக்காக‌

கண்ணம்மாவின் துணைவன்,

பாரதி

கடிதத்தின் பாரம் தாங்காமால் இதயம் கசிந்த துளிகள் கண்ணில் வெளிப்பட்டது. அப்பா நல்ல மனிதர் மட்டும் இல்லை, நல்ல ரசிகரும் கூட. முதல் முறையாக கதறி அழுதேன் அப்பா இறந்ததற்காக‌…………..

ஆல் இன் ஆல் அழகு ராஜா விமர்சனம்

சில படங்கள் நன்றாக இருக்கும். சில படங்கள் சுமாராக இருக்கும். சில படங்கள் மொக்கையாக இருக்கும். ஆனால் வெகு சில படங்களே கண்றாவியாக இருக்கும். ஆல் இன் ஆல் அழகு ராஜா இதில் கடைசி வகை. [தமிழக அரசின் வரி விலக்குக்காக இனி அழகு ராஜா என்று மட்டும் படிக்கவும்]. என் 25 வருஷ சர்வீஸில் இதுவரை எந்த படங்களுக்கும் விமர்சனம் எழுதியது இல்லை. தியேட்டரை விட்டு உயிர் பிழைத்தால் போதும் என 45 நிமிடங்களுக்கு முன்னால் ஓடி வந்தது இல்லை. இதையெல்லாம் மாற்றியது இந்த அழகு ராஜா படம்.

நான் எதோ மொக்கை படங்களே பார்க்காதவன் என்று எண்ணி விட வேண்டாம். பில்லா 2 வும் வேலாயுதமும் இது போன்ற இன்னும் சில தரமான (!) படங்களையும் எண்ட் கார்ட் போடும் வரை தியேட்டரில் பார்த்து விட்டு காறி துப்பி வந்திருக்கிறேன். ஆனால் எந்த படத்திலேயும் பாதியில் வந்தது இல்லை.

வக்கீல் வண்டு முருகன் பாஷையில் இந்த படத்தைப் பற்றி சொல்வதென்றால் "இது போன்ற கண்றாவியான படத்தை எங்காவது பார்த்ததுண்டா யுவர் ஆனர். அம்மிக்கல்லை கொத்தத் தெரியாதவன் கொத்தியது போல் இருக்கிறது என் கட்சிக்காரரின் படம்" .

ப்ளீஸ் ராஜேஷ் சார். ஒரு படம் எடுத்தீங்க சிரிச்சோம். 2 ஆவது படமும் எடுத்தீங்க சிரிச்சோம்.இப்படி எல்லா படத்திலயும் ஒரே கதையையும் சட்டை, ஜட்டி கலர் மட்டும் மாத்தின சந்தானத்தை வச்சு இன்னும் எத்தனை படம் எடுப்பீங்க ? எப்பவாச்சுனா பரவா இல்லை. எப்பவுமேனா ??? ஆடியன்ஸ் பாவம்ல. 3 மணி நேரம் விளம்பர இடைவேளை இல்லாம தியேட்டர்ல ஆதித்யா டிவி போட்டுக்காட்டறது  நீங்க தான். இதுக்கு முன்னாடி வந்த படம் எல்லாம் கதை இல்லேனாலும் சந்தானத்தை வச்சு வண்டி ஓடுச்சு. இந்த படத்துல சந்தானம் வர்ற சீன்ல தியேட்டர்ல மயான அமைதி. ஏன்டா வந்தார்னு. இந்த கோவம் வர்ற மாதிரி காமெடினு வடிவேலு சார் சொல்வாரே அந்த டைப் காமெடி எல்லாமே. அதுவும் ஃபிளாஷ்பேக்னு 1980ல நடக்குற மாதிரி வர்ற ஸீன்ல, சந்தானம் வர்ற ஒவ்வொரு ஸீனுக்கும் கொலைவெறில ஆடியன்ஸ் சைட்ல இருந்து வருது பாருங்க கெட்ட வார்த்தை !@#$ அட அட அட, சும்மாவா சொன்னார் பாரதியார் செந்தமிழ் நாடெனும் போதினிலே இன்பத்தேன் வந்து பாயுது காதினிலே

படு மொக்கையான கதைக்களன். கேனைத்தனமான காதல். அதே அம்மா கேரக்டரில் சரண்யா. தமிழ் சினிமாவில் 80 -90 களில் அழுவதற்கென்றே ஒரு அம்மா கேரக்டர் இருக்கும். விசு படங்களில் கூட நடித்திருப்பார். அவர் பெயர் மறந்து போயிற்று. பெரும்பாலும் ரேப் செய்யப்பட்ட ஹீரோயினின் அம்மாவாகவோ, அல்லது வரதட்சணை கொடுமையால் பாதிக்கப்பட்ட நாயகியின் அம்மா கேரக்டரோ தான் அவருக்கு. அது போலத் தான் இப்போது தமிழ் சினிமாவின் தறுதலை பிள்ளைகளின் அம்மா இந்த சரண்யா. நீங்க நல்ல ஆக்டர் தான் சரண்யா மேடம், விருதுலாம் வாங்கி இருக்கீங்க. ஆனா இந்த படத்துல எங்களாலயே முடியல :(

அப்புற‌ம் வழக்கம் போல லூசு மாதிரியான ஹீரோயினாக காஜல் அகர்வால். இதற்கு முந்தைய 1675 படங்களிம் எப்படி சிரித்தாரோ, எப்படி கண்ணை சுருக்கி கோபப்பட்டாரோ அதே ரியாக்ஷன். அப்பப்பபா. டைரக்டர் சார் பொண்ணுங்கலாம் இப்பொ ரொம்ப விவரம். லைலா மாதிரியான லூசு ஹீரோயின் கேரக்டர் எல்லாம் லெமூரியா கண்டத்தோட வழக்கொழிஞ்சு போயாச்சு. நீங்க இன்னும் விடல. ஆல் இன் ஆல் அழகு ராஜானு டைட்டில் வச்சதுக்கு பதிலா ஆல் இன் ஆல் நேவல் ராஜானு பேர் வச்சிருக்கலாம். ஹீரோயின் முகத்தை விட தொப்புள் தான் ஸ்கிரீன்ல அடிக்கடி தெரியுது.

இப்போ நம்ம செல்லாக்குட்டி சந்தானத்துக்கு வருவோம். பாஸ் என்கிற பாஸ்கரன் பொன்ற 546 படங்கள்ல பண்ண அதே கேரக்டர். இந்த படத்துக்குனு ஒரு மாடுலேஷன் வாய்ஸ்ல. பக்கத்து ஸீட்ல இருந்தவருக்கு ரத்த கொதிப்பே வந்துடுச்சு அதை கேட்டு. இவர் வர்ற சீன்லலாம், பெரிய வில்லனை பார்த்தா தலை குனிஞ்சு நிக்கிற ஊர் மக்கள் மாதிரி எல்லாரும் வாயடைச்சு போயிடறங்க. சந்தானம் எப்போ தறுதலை ஹீரோவுக்கு ஃபிரெண்டா வர்றத நிறுத்துராறோ அன்னைக்கு தான்டா இந்தியா வல்லரசு ஆகும், எழுதி வச்சிக்கோங்க பொது மக்களே.

சசிகுமார் ஸ்டைல்ல சொல்லனும்னா, "தீபாவளி அன்னைக்கு டிவியை விட்டுட்டு தியேட்டர்ல படம் பார்க்க வர்றதே நீங்கலாம் இருக்கீங்க, நல்ல படம் கொடுப்பீங்க அப்படிங்கற நம்பிக்கைல தானடா, பழகுன நீங்களே இப்படி பண்ணா நாங்க எப்படி நம்புறது இனிமே ?" ஒழுங்கா மூடிட்டு துரை சிங்கம் தம்பி சன் டிவில சொல்ற பஞ்ச் டயலாக்குக்கு விசில் அடிச்சிட்டு உட்கார்ந்திருக்கலாம். விதி யாரை விட்டது.

அப்புறம் இன்னொரு முக்கியமான விஷயம். இந்த படத்தை ஃபிரண்ட்ஸோட இல்லாம தனியா தியேட்டர்ல முழு படத்தையும் பாக்கறவங்களுக்கு நான் ஒரு சிக்கன் பிரியாணி ஸ்பான்சர் பண்றேன். சவாலுக்கு தயாரா ? இன்னும் இந்த படத்தில் நடித்த கார்த்தி, ராஜேஷ் போன்ற பலரை திட்டிக்கொண்டே போகலாம். ஆன்லைனில் இதுக்காகலாம் சில KB களை வேஸ்ட் பண்ணனுமா என்ன.

என்னடா திரை விமர்சனம்னு சொல்லிட்டு கதை பத்தி ஒரு வரி கூட சொல்லாம போறானேனு பாக்கறீங்களா ? படத்துல தான் கதை இருக்கும். குப்பைல இருக்குமா என்ன.

பின்குறிப்பு : படத்தின் கடைசி 45 நிமிடங்களை நான் பார்க்கவில்லை. அதுக்கே இவ்வளோ பெரிய விமர்சனம். முழுசா பார்த்திருந்தேன்............. !@#$%^&*()

The universal language

Have you ever put your ears in silent mode ? Sounds a crazy question, right ? The gadgets of today all have silent mode. Right from mobiles, TVs, computers you can choose to turn off the sound when some irritating ad plays in youtube ad for the zillionth time, or you can mute your TV to answer your boss over phone that, you are working on that issue. But have you tried muting your ears ? Imagine a world without sounds. No car honks in signals, no screams when India wins a match, no need of worrying about scoldings that you may get from your girl friend for coming late and more importantly you can watch trailers of singam 2[for bollywood readers, insert any hifi multi masala-mix movie trailer] without any worries. You call it as 'peace'. Some call it as 'life'. Yes, I am speaking about people who cannot hear any sounds from birth. They are meant to be deaf, but we label them as deaf and dumb.

Recently I had an opportunity to see a video in youtube. Rume Roka of Noida Deaf Society delivered a speech in TEDx Gateway Mumbai in 2012. Franklin Templeton Investments partnered the TEDxGateway Mumbai in December 2012.

You can watch the video here :

Her speech made me to think on the question, how will we learn a new language if we cannot hear ? Hearing forms an integral part of language. And unfortunately for the kids who are born deaf, they continue to grow up as illiterate as they don't know any language. So, no language -> no school education -> no admission in engineering colleges -> no MNC placements. Life becomes a hell for them, as no one is ready to employ the deaf people. We cannot also blame entirely on the companies. When there are dumb employees who turn deaf to the problems of the company, how can the management be convinced to employ people who are actually deaf but not dumb ?

Ruma Roka saw this problem from a different perspective. She didn't posted the photos of deaf people in facebook and asking for 1 Like = 1 salute, 1 share = 1 prayer. Instead she really wanted to solve the problem. If you want to solve the problem of any system, you have to be a part of that system, said a famous blogger (its me only :P ) Ruma Roka entered into the world of silence, where she learnt sign languages. She was amazed by the talents that these people possess. Language is just a tool invented by man, and why should these people with special abilities be deprived of opportunities, just because of this man made tool. She educated them to be employable and as no good deeds fail, her years of toiling produced results. She is proud to say that many of her kids are now working in MNCs like Mphasis, Axis Bank, RBS. And she has transformed the lives of many deaf people through Noida Deaf Society.

Paulo Coelho, one of my favorite authors, says in the book Alchemist that, there is a universal language that every living thing can understand. I strongly feel that the language is love. Through love, you connect to every soul in this universe. Through love, you become complete. Through love, you become a revolutionary. Ruma Roka had learnt the universal language - love, the love for deaf people. We don't need to explore mars. The world will be a better place if we all learn this universal language.

Before you start learning this language, let me remember the words of Swami Vivekanandha

Take up one idea. Make that one idea your life - think of it, dream of it, live on that idea. Let the brain, muscles, nerves, every part of your body, be full of that idea, and just leave every other idea alone. This is the way to success. Words are secondary.Thoughts live. They travel far. 

Sometimes all it takes to change the world is, a little idea that sparks in your mind.

கடிகார அடிமைகள்

சாயந்திர நேரம், வெயில் அவ்வளவா இல்ல. சொல்ல முடியாது, மழை கூட பெய்யலாம். இப்போ எலக்ட்ரிக் டிரெயின்ல போனா எப்படி இருக்கும்? பின்னாடி திரும்பி பார்த்தா தண்டவாளம். நினைச்ச மாதிரியியே ஒரு டிரெயின் வருது. கூட்டமே இல்ல. கம்பி பிடிச்சு தொங்கிட்டே போகலாம். காத்து அடிக்கும் போது தலைமுடி ஆடும். ஜாலியா இருக்கும். அப்படியே பீச் ஸ்டேஷன் வரைக்கும் போகலாம். ஒரு வேடிக்கை பாருங்க, அந்த ஸ்டேஷனுக்கு பக்கத்துல பீச்சே கிடையாது, ஆனா அந்த ஸ்டேஷனுக்கு பேர் பீச் ஸ்டேஷன். மின்சார வாரியம் மாதிரி.  ஊருக்கு புதுசா வர்றவங்க நிறைய பேர் ஏமாந்துருவாங்க. இதோ மழை பெய்யற மாதிரி இருக்கு. இருட்டி கிடக்கு. நல்லா காத்து அடிக்குது.

நான் யாருன்னு கேட்கறீங்களா? இதோ இந்த பாய்ல தூங்கிட்டு இருக்கானே மாரிமுத்து. 8த் படிக்கிறான் அவனோட கனவு நான். அவனுக்கு என்னை ரொம்ப பிடிக்கும். சமயத்துல நான் தான் மாரிமுத்தோனு எனக்கே சந்தேகம் வரும்.

"தம்பி மணி எத்தனை?" யாரோ ஒரு பெரியவர் கேட்கிறார்.

காலைல ஸ்கூலுக்கு போகும்போது ரோட்டுல நின்னுகிட்டு இருந்த ஒத்தைக்கால் தாத்தா மாதிரியே இருக்கார். இவர் எப்படி இங்க??

" மணி தெரியலை தாத்தா." கத்தி சொல்றேன். ஆனா அவர் என்னை கண்டுக்கவே இல்லை.

"மணி தெரியலை தாத்தா" இன்னும் கத்தி சொல்றேன். கம்பார்ட்மெண்ட்ல எல்லாரும் என்னையே பாக்குறங்க அந்த தாத்தாவ தவிர‌., எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு.

"தாத்தா எனக்கு மணி தெரியலை." நான் இன்னும் கத்தறேன். தாத்தாவ காணோம். எங்க போனார்?

சே! என்ன மனுஷன் இவரு. மணி கேட்டுட்டு காணாம போயிட்டாரு. ஏன் இந்த மனுஷங்க இப்படி இருக்காங்க. எப்போ பார்த்தாலும் டைம் டைம்னு அது பின்னாடியே ஓடிட்டு இருக்காங்க. நான் மட்டும் என்னவாம். 9 மணிக்கு ஸ்கூல் போகனும். 1 மணிக்கு சாப்பிடனும். 5 மணிக்கு விளையாட ஆரம்பிக்கணும். 9 மணிக்கு அப்பாட்ட அடி வாங்கனும். சே இது என்ன ஜெயிலா? ஒரு வேளை எல்லா பயல்களும் ஜெயில் வாழ்க்கை தான் வாழறங்களோ? அப்போ எல்லாருமே கடிகார அடிமைகள் தானா?

உலகத்துல இருக்கற எல்லா கடிகாரமும் ஒரு நாள் காணாம போயிடனும். இரவு பகல் வித்தியாசம் கூட தெரியக்கூடாது. ஆமா அது தான் சரி. இப்பவே அப்படி பண்ணிடுவோம். இப்போ எப்படி வாழறாங்கனு பார்ப்போம்.

ஹையா, அங்க பாரு எந்த கடிகாரமும் இல்லை உலகத்துல. இருட்டா இருக்கு. ஆனா சூரியன் மட்டும் தெரியுது. அந்த ஒத்தை கால் தாத்தா மாதிரியே எல்லாரும் மணி என்ன மணி என்னனு கேட்கறாங்க. யாருக்குமே தெரியலை. ஒரே ஜாலி. எல்லாத்துக்கும் நான் தான் காரணம். நினைக்கும் போது பெருமையா இருக்கு.

அப்படியே ஸ்கூல் பக்கம் போனா, அங்க யாருக்கும் எப்போ ஸ்கூல் ஆரம்பிக்க, முடிக்கனு தெரியலை. பசங்க தோணுறப்போ வர்றாங்க, தோணுறப்போ போறாங்க. ஒரே குழப்பமா இருக்கு எல்லா இடத்துலையும். நம்ம எதிர் வீடு கணேஷ் அண்ணன் பசிக்கோ இல்லையோ டாண்ணு காலைல 8 மணி, மதியம் 1 மணி, நைட் 8 மணிக்கு சாப்பிட்டுருவாரு. அவருக்கு இப்போ எப்போ சாப்பிடனே தெரியலை. பசிக்கு சாப்பிடாம மணிக்கு சாப்பிட்ட இப்படிதான்.

அப்பா இனி சாயந்திரம் மட்டும் இல்லை. தோணுறப்போலாம் குடிக்க போயிடும். சும்மாவே நேரம் காலம் தெரியாம குடிப்பாரு, இப்போ என்ன பண்ண போறாரோ. ஆமா நான் தினமும் நைட் 9 மணிக்கு அடி வாங்குவேன். இப்போ என்னாகும்? அம்மா இனிமேல் சோர்ந்து போற வரைக்கும் வேலை பார்க்கும். எதிர்ல முத்து லெட்சுமி வர்றா. என் கிளாஸ் தான். தினமும் சாயந்திரம் ஆனா பூ வச்சிட்டு வாசல்ல அகல்விளக்கு வச்சிட்டு போவா. இப்போ பூவும் இல்ல விளக்கும் இல்ல. ஆனாலும் அழகாத்தான் இருக்கா.

ஐயோ ஒருவேளை இது நிஜம் ஆகிட்டோ? அடிக்கடி மாரிமுத்துக்கும் எனக்கும் இந்த சந்தேகம் வரும். அப்போலாம் அப்பாட்ட போய் பேசுவேன். அப்பா என்னை கொஞ்சினா அது கனவு, அடிச்சா அது நனவு. ஆனா பக்கத்துல அப்பாவ காணோமே.

கலைஞர் டிவி ஓடிட்டு இருக்கு எங்கயோ. டிவில லாம் ஒரே பரபரப்பு. இனிமே நாள், கிழமை, வாரம், வருஷம் எதுவும் கிடையாது. தூக்கம் வரும்போது தூங்கலாம். பசிக்கும் போது சாப்பிடலாம். தோணும் போது ஸ்கூல் போகலாம். ஹைய்யா ஜாலி. ஊரே மணி பாக்காமா சோகமா இருக்கு. மணி பாக்காமா எவனாலயும் இருக்க முடியலை. எனக்கு மட்டும் புரியற மாதிரி ஒரு நமட்டு சிரிப்பு சிரிச்சுக்கிட்டேன். இப்படி பண்ணதே நான் தானா...

ஆமா அப்போ நிஜமாவே காலம்னா என்ன? இந்த 60 நொடி, 24 மணி நேரம், சனி, ஞாயிறு,365 நாள் இதெல்லாம் நாமளா உருவாக்கிட்டது தான. அப்போ காலம்ங்கறது?? ஐன்ஸ்டீன் ரிலேட்டிவிட்டி தியரிபடி காலம் மாறிலி இல்ல (கான்ஸ்டன்ட் இல்ல) அப்படினு சொல்லிருக்கார். அப்போ  என்னோட 1 மணி நேரமும் மாரிமுத்தோட ஒரு மணி நேரமும் வேற வேறவா?  இப்படி பார்த்தா காலம்ங்கறது வெறும் சேஞ்ச் ஆப் ஸ்டேட் தான் இல்லையா. ஒரு பொருள் ஒரு நிலைல இருந்து இன்னொரு நிலைக்கு மாறும்போது தான் காலம்ங்கறது தேவைப்படுது. அப்போ இந்த பிரபஞ்சத்துல எதுவுமே மாறாம இருந்துட்டா, உலகமே ஒரு நாள் உறைஞ்சு போயி, பூமியும் சுத்தாமா, எந்த பொருளும் தன் நிலை மாறாம இருந்தா, காலத்துக்கு அர்த்தமே இல்லையா ?? அப்போ காலமே உறைஞ்சு போயிடும் இல்லையா? காலம் நின்னுடும் !!

"தம்பி, தம்பீ...." எதோ ஒரு குரல்.
"சே எங்க இருக்கேன் நான். என்னலாமோ யோசிச்சிட்டேன்."
மறுபடியும் அதே குரல் "தம்பி"
அந்த ஒத்தை கால் தாத்தா தான் கூப்பிடறாரு.
"தம்பி எல்லா கடிகாரத்தையும் திருப்பு கொடுத்திருப்பா. மக்கள் பாவம்."
"போ தாத்தா. இவங்க எல்லாம் மக்கள் இல்லை. கடிகார அடிமைகள். நான் இவங்களை விடுவிக்க வந்தவன்."
"தம்பி இருட்டு பகல் கூட தெரியலை. தயவு செஞ்சு எல்லாத்தையும் மாத்திடுப்பா. ரொம்ப நாளா இப்படித்தான் இருக்கோம்."
"நாளா???" எனக்கு ஒரே சிரிப்பாகா வந்தது." தாத்தா இனிமேல் நொடி, நாள், வாரம்னு எதுவும் கிடையாது. யாருக்கும் பொறந்த நாளும் இல்லை, இறந்த நாளும் இல்லை. பகலிரவு கிடையாது. இந்த பூமியில நாமளும் ஒரு ஜீவ ராசி. அவ்வளோ தான். இது தான் உண்மையான வாழ்க்கை. இதுவரை நீங்க வாழ்ந்தது போலி வாழ்க்கை. போய் என்ஜாய் பண்ணு தாத்தா"

"தம்பி நீ கனவுல தான் எல்லாத்தையும் மாத்தின. ஆனா அது எல்லாமே இப்போ நிஜம் ஆகிடுச்சு."

"என்ன சொல்றீங்க தாத்தா? நான் கனவு கண்டுட்டு இருக்கேன்.. நீங்க , நான் எல்லாம் கனவு தான். அதோ பாருங்க மாரிமுத்து கூட பாய்ல படுத்து இருக்கான்" என்று கையை நீட்டிய இடத்தில் மாரிமுத்து இல்லை

"தம்பி புரிஞ்சிக்கோ, இது நிஜம். தயவு செஞ்சு எதாவது பண்ணி எல்லாத்தையும் பழையபடியே மாத்திடு."

இருங்க , அதோ அப்பா வர்றாரு, அவர்ட்ட பேசி நிரூபிக்கிறேன் இது கனவுனு. அப்பா வழக்கம் போல இன்னைக்கும் குடித்து இருந்தார். அப்பா என்னிடம் வந்து எதுவுமே பேசவில்லை. அடி அடியென்று அடிக்க ஆரம்பித்தார். ஆனால் இன்று சுத்தமாக வலியே இல்லை. அழ கூட இல்லை நான். இது கனவா இல்லை நிஜமா?


பின்குறிப்பு : காலம் பற்றிய இந்த பதிவை (http://myscienceacademy.org/2013/01/14/is-time-disappearing-from-the-universe/) படித்துவிட்டு, ஒரு பின்னிரவுப் பொழுதில் நட்சத்திரங்களின் அடியில் படுத்து யோசித்த பொழுது தோன்றிய கதை. படித்து பின்னூட்டம் அளித்தால் மகிழ்வேன்

சில நேரங்களில் சில நினைவுகள்

"ஏல ராமகிருஷ்ணன் பெப்ஸி வச்சிருக்கானாம்ல. தினமும் மத்யானம் வ்ளாட போம்போது பெப்சி குடிச்சிட்டு தாம்ல வாரான்". சங்கர் ரிப்போர்ட் செய்வது போல் ஒப்பித்தான்.
"பெப்ஸினா என்னல" - இது கணேசன். அவனும் எங்க செட் தான்.
"யோல் டொரினோ மாரி கலர்ல‌. புதுசா வந்திருக்காம் வெளிநாட்டுல இருந்து" என்றான் சங்கர்.
"பெப்ஸி அவனே தயாரிக்கானாம்ல" கண்ணனின் வார்த்தைகளில் ஆச்சர்யமும் குழப்பமும் கலந்து இருந்தது.
"கோட்டி மாரி பேசாதல. அவனே எப்படில பெப்ஸி தயாரிக்க முடியும்" என்றேன் நான்.
"டெய்லி தண்ணி பாட்டில்ல மதியம் பெப்ஸி இருக்குல. ஆனா காலைல வெறும் தண்ணி தான் வெச்சிருக்கான். எப்படில பெப்ஸினு கேட்டதுக்கு தான் நானே தயாரிக்கேம்லனான்".

"யோல் அவன் ரொம்ப பந்தா பண்ணுதான். அவன் எப்படி பெப்ஸி தயாரிக்கான்னு கண்டுபிடிப்போம்". ரகசிய திட்டம் தீட்டினோம் எங்கள் கேங்கில். இதுவரை யாருமே பெப்ஸி குடித்திராததால் ராமகிருஷ்ணனின் பானத்தை பெப்ஸி என்றே நம்பினோம்.

------ ----------- ------------- --------------- ------------------- ------------------ ---------------------


"சார் விழுப்புரம் எப்போ வரும்?"  நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ் திருநெவேலியில் இருந்து கிளம்பி 10 நிமிடங்கள் இருக்கும்.

"சரியா தெரில சார். அதிகாலைல வரும் . நீங்க வேற யார்கிட்டயாவது கேளுங்க". மறுபடியும் ஜன்னல் பக்கம் தலையை திருப்பிக் கொண்டேன்.

தனிமையான ரயில் பயணங்கள் மிகவும் இனிமையானவை. ஆனால் இந்த தடவை தனிமை சுகமில்லை. சுமை தான். காரணம் அவள். பர்ஸில் இருந்த கடிதத்தை படிக்க ஆரம்பித்தேன். இதுவரை 100 தடவைக்கு மேலேயாவது அதைப் படித்திருப்பேன்.

டேய் புருஷா,
இன்னையோட நீ என்னை விட்டு டெல்லி போய் 3 நாள் ஆச்சு. என்னை தனியா விட்டிட்டு போய்ட்டேல :( பாரு வீட்டுக்கு வந்து உன்ட பேசமாட்டேன் :(

ஆஹா இம்சை ஒழிஞ்சதுனு சந்தோஷப்படுவியே, தெரியும்டா உன்னை பத்தி. கேடி.

டேய் நான் என்ன தான் இங்க அப்பா, அம்மா கூட இருந்தாலும் ரொம்ப தனியா இருக்கற மாதிரி இருக்கு. சீக்கிரம் அங்க வேலையை முடிச்சிட்டு வந்திடு. செல்லம்ல :)

உனக்கு ஒரு நல்ல செய்தி கெட்ட செய்தி :)

இங்க கோயில்ல ஒரு விசேஷம்னு நான் புடவை கட்டினேனே. அதுவும் உனக்குப் பிடிச்ச கலர்ல. தலை நிறைய பூ வச்சிருந்தேன். இதான் நல்ல செய்தி. உனக்கு தான் நான் சேலை கட்டினா ரொம்ப பிடிக்குமே. பாக்குறதுக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கேன்னு அம்மா சொன்னங்களே :)

காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சுடினு தான மனசுக்குள்ள நினைச்ச. எப்புடி கண்டுபிடிச்சேன். ஒத்துக்க மாட்டியே. தெரியும்டா. அதான் உனக்கு கெட்ட செய்தி.

போட்டோ எடுத்திருக்கேன் நான் புடவைல இருக்கறத. ஆனா உனக்கு காண்பிக்க மாட்டேனே.

அடுத்த தடவை வேலை விஷயமா வெளியூர் போன என்னையும் கூட்டிட்டு போறேன்னு சொல்லு. நான் காண்பிக்கறேன். டீலா? :)

சீக்கிரம் வந்திடுடா. நம்ம வீட்டுக்கே போய்டலாம். 2 புது டிஷ் கத்துருக்கேன் உனக்கு சமைச்சு போட. உடனே நான் என்ன  experiment எலியானு சீன் போடாத. அப்புறம் எதுவும் செய்ய மாட்டேன் :)


-------- ------------- ------------------- ------------------- ---------------- ----------


"சார் விழுப்புரம் வந்திருச்சா", தூக்கத்தில் இருந்து எழுந்து கேட்டான்.
"இல்ல சார். இப்போ தான் மதுரை தாண்டி 1 மணி நேரம் ஆகுது".

"இன்னும் எவ்ளோ நேரம் ஆகும்"?

"தெரில சார்".

"வந்தா கொஞ்சம் சொல்றீங்களா", இந்த தடவை வெட்கத்தை விட்டே கேட்டு விட்டார்.

"சரி சார்".

"சார் கொஞ்சம் லைட்ட அணைச்சிருங்களேன்."

மறுபடியும் லெட்டரைத் தொடர மனமில்லை. லைட்டை அணைத்தேன். இவ்ளோ பாசமா இருக்கா, அப்புறம் ஏன் கோவிச்சுகிட்டு போனா.
சண்டை எப்போது எதில் ஆரம்பித்தது. இந்த தடவையும் நினைவில்லை. கடைசியாக வியாழக்கிழமை  பேசின‌து. இப்போது சித்தி வீட்டில் இருக்கா.

நான் ஏன் அவள பத்தி யோசிக்கனும்? அவளே என்னைப் பத்தி யோசிக்கல. இனிமேல் அவள பத்தி யோசிச்சு டைம் வேஸ்ட் பண்ண கூடாது. அவளுக்கு தோணினா அவளா வந்து பேசட்டும். நானும் விட்டுக் கொடுக்கறதா இல்ல..

வேற எதை பத்தியாவது யோசிப்போம். கடைசியா எத பத்தி யோசிச்சோம்....
.....
....
....
---------------------------------------------------------------------------------------------

"இன்னைக்கு மத்தியானம் நாம லேட்டா சாப்பிடுவோம்ல. மறஞ்சிருந்து அவன் பின்னாடியே போய் என்ன பண்ணுதான்னு பாப்போம்". திட்டத்தை நான் சொல்ல அனைவரும் ஆமோதித்தனர்.

மதியம் பெல் அடித்ததும் ராமகிருஷ்ணன் சாப்பாட்டுக் கூடையை எடுத்துக் கொண்டு தனியாக போனான்.
சுத்தி முத்தி பாத்து விட்டு, நேராக மிட்டாய் பாட்டியிடம் போனான்.

"சாப்பிடதுக்கு முன்னாலயே ஏம்ல அவன் அங்க நிக்கான்"?

"சத்தம் போடதல அவன் காதுல கேட்டுற போவுது".

"ஆச்சி 10 பாக்கு முட்டாய் கொடுங்க" - ராமகிருஷ்ணன் 50 பைசாவை நீட்டினான்.

யாரும் பார்க்கும் முன்னரே 10 பாக்கு முட்டாயையும் பாட்டிலில் போட்டு குலுக்கினான். பின் யாருக்கும் தெரியாதவாறு மரத்தடியில் உட்கார்ந்து சாப்பிட தொடங்கினான்.
மிட்டாய் கரைந்து தண்ணீர் சிவப்பு நிறமாக காட்சியளிக்க துவங்கியது.

"பாக்கு முட்டாய தண்ணில போட்டு பெப்ஸினு ஊர ஏமாத்துதாம்ல, இன்னைக்கி எல்லார்ட்டயும் சொல்லிருவோம்". எங்கள் கேங்க் ஓடியது.

விளையாடிவிட்டு பந்தா பண்ணுவதற்கென்றே பெப்ஸியை எடுத்தான். உடனே நான் பெஞ்ச் மீதேறி, "பாக்கு முட்டாய தண்ணில போட்டு பெப்ஸினு ஏமாத்துதாம்ல, ஏமாத்து பையன் ராமா, ஏமாத்து பையன் ராமா". கூடவே எங்கள கேங்கும் கோரஸ் பாடியது.

"ஏமாத்து பையன் ராமா , ஏமாத்து பையன் ராமா"

----------------------------------------------------------------------------------------------


சார் விழுப்புரம் வந்திருச்சா?

டேய்ய்ய்ய்ய்ய்!!! வெளியில் கத்த முடியவில்லை. இப்போ தான் திருச்சி வந்திருக்கு. தூங்குங்க.

மெசேஜ் வந்ததற்கு அறிகுறியாக வைப்ரேட் ஆகியது செல்போன். ஒரு வேளை அவளாக இருக்குமோ. அவளா தான் இருக்கும். எவ்ளோ பாசமா இருப்பா என் மேல. சாரி கேட்க மெஸேஜ் பண்ணிருப்பாளா இல்ல மிஸ் யூ அனுப்பிருப்பாளா

ஆர்வத்துடன் திற‌ந்து பார்த்தால் லவ் பெயிலியர் நண்பனிடம் இருந்து வழக்கமான ஃபீலிங் மெசேஜ். ஏமாற்றம் - கடுப்பு facebook, twitter, cinema song  எங்க பாத்தாலும் இவனுக தொல்ல தாங்க முடியல.
அவ மெஸேஜ் அனுப்பினா என்ன அனுப்பலேனா என்ன, நான் எதுக்கு இப்போ அவள பத்தி யோசிச்சேன். அவளே மெசேஜ் பண்ணிருந்தாலும் ரிப்ளை பண்ண கூடாது.

முதல்ல அவள பத்தியே யோசிக்க கூடாது. அவளா வந்து பேசற வரைக்கும் அவள பத்தியே நினைக்க கூடாது.


------------------------------------------------------------------------------------

"ராமகிருஷ்ணன் ரொம்ப அழுதாம்ல. உன்கூட சண்டையாம். எதுக்குல அப்படி பண்ண‌"

"போல, அவன் நடிக்கான். அவன் பேசலேனா எனக்கு என்ன."

2 ஆம் வகுப்பில் நடந்த சம்பவம். அதன் பிறகு 4 ஆம் வகுப்பு வரை ராமகிருஷ்ணன் என்னிடம் பேசவில்லை. நான் வேறு ஸ்கூலுக்கு வந்து விட்டேன்.

இப்போ அந்த பெப்ஸி ராமகிருஷ்ணனும் ஏதோ ஒரு இடத்துல சாப்ட்வேர் இஞ்சினியராகத்தான் இருப்பான்.

--------------------------------------------------------------------------------------

"சார் விழுப்புரம் வந்திடுச்சா"?

இந்த தடவை நான் பதிலளிக்கும் முன்பே, சென்னை எக்மோரே வந்திடுச்சு சார் என்றார் இன்னொருவர்.

அந்த ஆள் என்னை பரிதாபமாக பார்த்தான். நான் எவ்வளவு வேகமாக பையை எடுத்து கீழே இறங்க முடியுமோ, அவ்வளவு வேகமாக இறங்கி கொண்டிருந்தேன்.

இனிமேல் பஸ் ஸ்டாண்ட் போய் பஸ் பிடிச்சு விழுப்புரம் போகனும். சார் பஸ் ஸ்டாண்ட்க்கு எப்படி போகனும்? புலம்பிக் கொண்டிருந்த அவர் இந்த தடவை என்னிடம் கேட்க வில்லை.

ஒரு சாரியாவது கேட்டிருக்கலாமோ? சரி விடு, தப்பு அந்த ஆள் மேல தான். அவர் தான விழுப்புரம் போகனும், நானா போகனும். எப்போ தூங்கினேன்னே தெரிலயே நைட்.

கால் வருவதன் அறிகுறியாக செல்போன் வைப்ரேட் செய்ய ஆரம்பித்தது.

ஒரு வேளை அவளா இருக்குமோ?


(படமளித்து உதவிய அபினவ்க்கு நன்றி)